Zaci­sze: Uro­kli­wa ulicz­ka w Katowicach

Jest taka ulicz­ka w Kato­wi­cach, bar­dzo kli­ma­tycz­na – Zaci­sze, któ­ra prze­cho­dzi w Szafranka.

W okre­sie Rze­szy Nie­miec­kiej (do 1922 roku) i w latach nie­miec­kiej oku­pa­cji Pol­ski (19391945) uli­ca nosi­ła nie­miec­ką nazwę Friedenstraße.

Pomnik Rodzi­ny

Pomnik, a wła­ści­wie rzeź­ba na Koszut­ce w Kato­wi­cach. Ręka do góry, kto miał pod nim zdjęcie…

Rzeź­ba powsta­ła w 1963 roku. Jej auto­rem jest archi­tekt Jerzy Egon Kwiat­kow­ski. Przy oka­zji war­to wspo­mnie, że jest on m.in. auto­rem pła­sko­rzeź­by Pała­cu Ślu­bów w Kato­wi­cach oraz na fasa­dzie Gale­rii Sztu­ki Współ­cze­snej BWA w Katowicach.

Rzeź­ba przed­sta­wia trzy­oso­bo­wą rodzi­nę: rodzi­ców trzy­ma­ją­cych w górze dziec­ko. Przed przy­wró­ce­niem ory­gi­nal­ne­go wyglą­du pokry­cia rzeź­by jej fak­tu­ra i bar­wa były jed­no­li­te (gład­ka, kolo­ru beżowego).

Pier­wot­ną okła­dzi­nę z mozai­ki zapro­jek­to­wa­ła Lidia Kwiat­kow­ska, żona arty­sty. Przy­wró­co­no ją rzeź­bie w czerw­cu 2016 roku.

Na szczę­ście nie uda­ło się spie­przyć reno­wa­cji rzeź­by, jak w przy­pad­ku kina Kosmos”…

Moniusz­ko

Pomnik Sta­ni­sła­wa Moniusz­ki na pl. Karo­la Miar­ki w Katowicach.

Odsło­nię­to go 8 czerw­ca 1930. Auto­ra­mi pro­jek­tu byli Win­cen­ty i Ste­fan Cho­rem­bal­scy, a pomnik wyko­nał Win­cen­ty Cho­rem­bal­ski. Monu­ment powstał z ini­cja­ty­wy kom­po­zy­to­ra i dyry­gen­ta Ste­fa­na Maria­na Sto­iń­skie­go – pre­ze­sa Związ­ku Ślą­skich Kół Śpie­wa­czych.
Pla­no­wa­no róż­ne loka­li­za­cje monu­men­tu, m.in. pl. Andrze­ja lub oko­li­ce Aka­de­mii Muzycz­nej.
W cza­sie II woj­ny świa­to­wej pomnik został znisz­czo­ny przez Niem­ców. Odsło­nię­cie odbu­do­wa­ne­go pomni­ka odby­ło się 20 paź­dzier­ni­ka 1959 r.

Nowy Bytom

Kościół Świę­te­go Paw­ła Apo­sto­ła – rzym­sko­ka­to­lic­ka świą­ty­nia para­fial­na Nowe­go Byto­mia (Fryn­ci­ta, Fry­na), obec­nie dziel­ni­cy Rudy Ślą­skiej. Kościół zamy­ka od zacho­du plac Jana Paw­ła II, któ­ry przy­le­ga do głów­nej uli­cy Nowe­go Byto­mia – ul. Niedurnego.

Kościół jest trój­na­wo­wą bazy­li­ką z tran­sep­tem, pre­zbi­te­rium zamknię­tym pół­ko­li­stą absy­dą i masy­wem wie­żo­wym, do któ­re­go po bokach przy­le­ga­ją pro­sto­kąt­ne, zamknię­te pół­ko­li­sty­mi absy­da­mi kapli­ce. Ze wzglę­du na układ urba­ni­stycz­ny ryn­ku nowo­by­tom­skie­go zre­zy­gno­wa­no z orien­to­wa­nia – śre­dnio­wiecz­nej kon­cep­cji teo­lo­gicz­no-archi­tek­to­nicz­nej, stąd kościół jest na osi wschód-zachód.

W 1909 r. archi­tekt Johan­nes Fran­zi­skus Klomp przed­sta­wił pro­jekt nowej świą­ty­ni, a tak­że kon­cep­cję wystro­ju wnę­trza. Ponad­to zapro­jek­to­wał sąsia­du­ją­cy kościo­łem budy­nek probostwa.

W roku 1911 poświę­co­no kamień węgiel­ny, na któ­rym wyry­to sło­wa: AD 1911 Estis super­a­edi­fi­ca­ti super fen­da­men­tum Apo­sto­lo­rum et pro­phe­to­rum („Roku Pań­skie­go 1911, jeste­ście zbu­do­wa­ni na fun­da­men­cie Apo­sto­łów i Proroków”).

Robi wra­że­nie.