Lustracja, szantaż, „skręcone” śledztwo, esbeckie akta, dziwne struktury służb specjalnych. Ta opowieść będzie prawdziwa, choć wydaje się zupełnie nieprawdopodobna. Nieprawdopodobna głównie ze względu na finał.
To początek mojego reportażu o historii pewnej afery związanej z operacją Oaza.
Więcej o tej historii w najnowszym numerze „wSieci”!
Te wybory zostały spaprane od samego początku. Przepisy są nielogiczne i umożliwiają manipulacje, a ich twórcy mają wyborców za idiotów.
Wpadlibyście na coś takiego, że oddanie kilku głosów na jedną listę jest oddaniem ważnego głosu? Nawet, gdy wyborca chce np. skreślić kilku kandydatów na liście, aby zaprotestować w ten sposób, to nie oddaje nieważnego głosu.
Podczas kampanii przed wyborami i nauczania, wyborcom tłuczono do głów, że:
„W jednym okręgu w mieście na prawach powiatu do podziału może być od pięciu do dziesięciu mandatów. Miejskie rady mogą liczyć maksymalnie 45 członków, z wyjątkiem Rady Warszawy, która liczy 60 radnych. Wyborca może oddać zawsze tylko jeden głos, niezależnie od przypadającej na okręg liczby mandatów. Mandaty są dzielone proporcjonalnie do liczby oddanych głosów między komitety, które przekroczyły 5‑proc. próg wyborczy (metodą d’Hondta). Mandaty trafiają do kandydatów z danej listy, którzy otrzymali najwięcej głosów.” (cytat za PAP, i ta wersja była obowiązująca we wszystkich mediach).
Nie wiem, czy to niedopatrzenie, czy kampania dezinformacyjna, ale art. 440 § 4 Kodeksu wyborczego mówi:
„Jeżeli znak „×” postawiono w kratce z lewej strony obok nazwisk dwóch lub większej liczby kandydatów, ale z tej samej listy, głos uznaje się za ważny i oddany na wskazaną listę z przyznaniem pierwszeństwa do uzyskania mandatu temu kandydatowi, przy którego nazwisku znak „×” jest umieszczony w pierwszej kolejności.”
Najczęściej pozycja kandydata na listach zależy od jego pozycji w partii (ugrupowaniu). Nie trudno wyobrazić sobie na przykład sytuację, że „mąż zaufania” danego ugrupowania „eliminuje” na listach tych lepszych od lidera, dyskretnie stawiając krzyżyki przy właściwych nazwiskach.
Dlaczego zatem nie wprowadzić innego przepisu, ot na przykład, że „w przypadku skreślenia kandydatów na innych listach, głosy są zaliczane kandydatom z komitetu wyborczego nr 1”? W tym roku wygrałoby PSL.
Kolejnym absurdem jest przepis o tym, że kandydat na prezydenta, wójta czy burmistrza nie musi mieszkać w mieście, którym chce rządzić. Natomiast kandydat na radnego musi stale zamieszkiwać na obszarze gminy, w której kandyduje, ale niekoniecznie już na obszarze okręgu wyborczego, w którym kandydat zostanie zgłoszony. I tu pole do nadużyć.
W wielokrotnie opisywanych Świętochłowicach, podczas wyborów faceta, który został ponownie prezydentem doszło do, zdaniem jego konkurentów, nazwijmy to delikatnie, nieprawidłowości.
Otóż Dawid Kostempski „na wszelki wypadek” kandydował też na radnego z listy PO. Jego konkurenci ujawnili, że pomimo zameldowania w Świętochłowicach, nie mieszka w tym mieście, ale w Katowicach, o czym niejednokrotnie informował chętnie opinię publiczną, chociażby wpisami na Facebooku.
Jeszcze w czasie kampanii wyborczej Kostempski – „mieszkaniec” Świętochłowic korzystał ze służbowego samochodu Urzędu Miejskiego w Świętochłowicach, którym był wożony z Katowic do pracy w magistracie i odwożony z powrotem. Do domu, gdzie czekała stęskniona żona i dzieci.
Jestem bardzo ciekaw, jakich to prawnych wygibasów użyje sąd, do którego trafi protest wyborczy. Podpowiadam jeden, ale wierzę w pomysłowość sędziów:
„Katowice leżą blisko Świętochłowic, a Kostempski ma zdolność bilokacji”.
Kodeks wyborczy nie zakazuje natomiast jednoczesnego kandydowania na radnego i na wójta, burmistrza, prezydenta w tej samej lub innej gminie. Dopuszczalne jest także jednoczesne kandydowanie na radnego powiatu lub radnego województwa i na wójta lub burmistrza lub prezydenta.
W przypadku jednoczesnego wyboru tego samego kandydata na radnego i na wójta, burmistrza, prezydenta jego mandat radnego wygasa z mocy prawa. Taki totolotek.
Wspomnienie lata
Prezydent Świętochłowic jest klasycznym przykładem rządów Platformy Obywatelskiej – pełnych arogancji i niespełnionych obietnic. Szkoda tylko, że od czterech lat królikami doświadczalnymi są mieszkańcy tego miasta.
„Nadzieja śląskiej PO”, jak jeszcze do niedawna był przedstawiany Dawid Kostempski (i jak sam kreował się w mediach oraz przez zaprzyjaźnionych żurnalistów) potrafi manipulować mediami. A to zleci w jakiejś gazecie kampanię reklamową, a to da ogłoszenia lub wesprze zleceniem bystrego dziennikarza. Ponad rok temu zatrudnił na stanowisku doradcy do spraw mediów dziennikarza Polskiego Radia Katowice Jerzego Zawartkę.
Zapewne po to, by często występować w jego programach w publicznej rozgłośni. Po ujawnieniu tego skandalu dziennikarz znalazł posadę w Radzie Nadzorczej miejskiej spółki w Sosnowcu, w której wiceprezesem jest Agnieszka Kostempska, jego żona.
Dawid Kostempski, w platformerskich kręgach Delfinem zwany, wraz z żoną mieszka w Katowicach. Kostempski marzy o prezydenckiej reelekcji, a w najgorszym wypadku – by zostać radnym w Świętochłowicach, w których niedawno się zameldował. Kierowca jednak codziennie zawoził prezydenta do Katowic, a rano – przywoził służbową limuzyną do świętochłowickiego magistratu.
Prezydent Kostempski oprócz startu w wyborach prezydenckich kandyduje też w wyborach radnych w Świętochłowicach. Co prawda kodeks wyborczy mówi o tym, że kandydat na radnego musi „stale zamieszkiwać na obszarze danej gminy”, ale absolwent wydziału prawa, jakim zwie się Kostempski, nie zawraca sobie głowy taki bzdetami..
Wg tegoż kodeksu – przez „stałe zamieszkanie” należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. W orzecznictwie zarówno sądów powszechnych, jak i sądów administracyjnych przyjmuje się, że:
za miejsce stałego pobytu nie uznaje się miejsca, w którym osoba jest zameldowana, ale w którym stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, spożywa posiłki, nocuje, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty.
Agnieszka tutaj nie mieszka
Mieszkańcy Świętochłowic wiedzą, że prezydent ich miasta Dawid Kostempski, nie mieszka w tym mieście. Sam zresztą np. w materiałach prasowych oraz na portalach społecznościowych jako miejsce swojego zamieszkania wskazuje Katowice, podobnie zresztą jego małżonka, Agnieszka.
Dawid Kostempski decydując się na start w wyborach na radnego musiał wypełnić oświadczenie o posiadaniu biernego prawa wyborczego na terenie Świętochłowic – czyli potwierdzić, że mieszka w tym mieście. Istnieją jednak dowody, że skłamał.
Pani Kostempska pozazdrościła stołka mężowi i wymyśliła sobie, że zostanie prezydentką Mysłowic „z ramienia Platformy Obywatelskiej”. Nieważne, że w tym mieście nie mieszka, ani nie jest nawet zameldowana. Kto bogatej zabroni?
Jej oponenci zareagowali natychmiast. W Mysłowicach pojawił się wielki baner z napisem „Agnieszka tutaj nie mieszka”.
„Fakt”, lansujący do niedawna to małżeństwo młodych, ale agresywnych medialnie polityków, niedawno ujawnił, że Kostempska od kilku miesięcy jest na zwolnieniu lekarskim, ale to nie przeszkadza jej w prowadzeniu kampanii wyborczej.
ZUS także nie ma nic przeciwko temu, aby rzeczniczka śląskiej PO łamała prawo. Sorry, taki mamy kraj.
Nawiasem mówiąc Elżbieta Bieńkowska nie poparła swojej partyjnej koleżanki w tych wyborach w rodzinnym mieście. Wolała rekomendować innego kandydata.
Ekologiczne skandale
Największe wizerunkowe wpadki prezydenta Świętochłowic wiążą się z ekologią. Na razie gigantycznym niewypałem okazała się rewitalizacja Stawu Kalina, wątpliwej atrakcji jednej z dzielnic miasta. Ów staw to zbiornik rakotwórczych fenoli, węglowodorów aromatycznych, pirydyny i dioksyn – jednych z najsilniejszych trucizn, które wywołują poronienia i wady płodu.
Rewitalizacja tego zbiornika, według mrzonek Kostempskiego, który „zdobył” na ten cel miliony euro unijnej dotacji rozpoczęła się od… wycięcia ponad tysiąca drzew, które rosły nad brzegiem i były naturalną barierą przed toksycznymi wyziewami.
Zamiast czystej wody i pływających ryb, po kilku miesiącach wybuchł skandal. Wykonawca, który wygrał przetarg, zszedł z placu budowy. Nie chciał firmować fikcji. Stwierdził, iż narzucona przez inwestora, czyli urząd miasta metoda rewitalizacji jest zła i nie gwarantuje uzyskania ”efektu ekologicznego”. A stężenie toksycznych substancji jest kilka tysięcy razy wyższe, niż deklarował to Urząd Miasta.
Staw Kalina jest groźny dla zdrowia nie tylko z powodu swojej zawartości.
Dziennikarz Grzegorz Mika, prezes Śląskiej Telewizji Miejskiej w Świętochłowicach od kilku tygodni dostaje pogróżki. Ktoś grozi jemu i rodzinie śmiercią, jeżeli dalej będzie zajmował się tematem Kaliny.
Fiasko „efektu ekologicznego” jest bardzo prawdopodobne, jeżeli nie zostanie zmieniona technologia rewitalizacji. Wtedy miasto będzie musiało zwrócić kilkadziesiąt milionów złotych unijnej dotacji.
O tym skandalu zostały zawiadomione wszystkie służby i prokuratura. I nic. Czekają. Nic się nie dzieje, bo nadal w Polsce rządzi PO, a za kilka dni wybory samorządowe.
Niedawno mieszkańcy Świętochłowic dowiedzieli się o innym „prezencie”, jakim obdarował ich prezydent Kostempski. W centrum miasta, w tajemnicy przed radnymi i bez wymaganych konsultacji społecznych powstaje eksperymentalna instalacja, produkująca energię elektryczną i cieplną z odpadów komunalnych oraz osadów ściekowych (!).
Ujawnienie tej inwestycji wywołało skandal i gorączkowe zapewnienie prezydenta, że powstaje nie spalarnia odpadów, ale „Ośrodek Badawczo-Rozwojowy” czegoś tam.
Kostempski „recykler”
Nawiasem mówiąc Dawid Kostempski ma „słabość” do zajmowania się odpadami. 3 czerwca 2008 roku gdy był już radnym Katowic, jako właściciel Firmy Recykler otrzymał, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Katowice Piotra Uszoka, decyzję zezwalającą na zbieranie i transport odpadów. Szybko, bo 28 czerwca tego samego roku ogłoszona zostaje przez Firmę Recykler pod patronatem Prezydenta Miasta, akcja zbiórki tzw. elektrośmieci w ramach stworzonego przez Recykler systemu „Przynieś z mieszkania do punktu zbierania”.
Czy nie było to wykorzystanie wówczas swego stanowiska? Takich firm jest sporo, ale tylko jedna należała do radnego, na dodatek ówczesnego asystenta Jerzego Buzka. Taki handicap.
Wzrok śledczych spoczywa na kulisach przetargu na wywóz i utylizację śmieci, ogłoszony przez gminę. Ku zaskoczeniu wszystkich nie wygrała gminna spółka MPGK ze Świętochłowic, ale prywatna firma z miasta obok, która… później zleciła wywóz śmieci przegranej. Nasuwa się pytanie: skoro zwycięzca przetargu zaproponował znacznie niższe stawki, to dlaczego podwykonawcą jest MPGK? Na osłodę porażki?
Nieczysta kampania
Niedawno zastępca prezydenta miasta, również startujący w wyborach samorządowych z listy PO, wydał decyzję o zakazie umieszczania materiałów wyborczych na budynkach i innym mieniu należących do gminy. W ten cudowny sposób w Świętochłowicach nie ma prawie banerów innych kandydatów, niż PO, ze szczególnym uwzględnieniem obecnego prezydenta. Ten pojawia się w ilościach wywołujących oczopląs.
Głównym celem takiego zakazu jest – jak czytamy:
„zachowanie porządku i estetyki w mieście oraz uchronienie infrastruktury miejskiej od uszkodzenia i zapewnienie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego”.
W rezultacie bardzo zostały ograniczone środki prowadzenia kampanii wyborczej. Jednym pismem zablokowana została możliwość ekspozycji materiałów wyborczych wszystkim komitetom, sprytnie wykorzystując fakt wykupienia przez Platformę Obywatelską praktycznie wszystkich billboardów reklamowych w mieście.
Decyzja wydana została bardzo późno. Gdy komitety wyborcze wstępnie zarezerwowały powierzchnie, wynegocjowane umowy, a nawet przelały pieniądze na konta miejskich instytucji, niespodziewanie zostały poinformowane, że ustalenia są nieaktualne.
W uzasadnieniu swojej decyzji o zakazie umieszczania materiałów wyborczych na mieniu gminy, prezydent Świętochłowic podpiera się troską o estetykę miasta i bezpieczeństwem. Powołuje się na swoje uprawnienia, ale nie podaje żadnej podstawy prawnej.
To nie jedyne kontrowersje wokół działań Dawida Kostempskiego. Nigdy swoim wyborcom nie przyznał się do tego, że w 1997 roku brał udział w wypadku samochodowym, w którym zginął młody człowiek, a dwaj inni zostali ciężko ranni. Mariusz K., który prowadził auto, przez 16 lat nie odbył prawomocnego wyroku trzech lat więzienia. Kostempski, skazany za ukrywanie dowodów i nieudzielenie pomocy ciężko rannym na 1,5 roku w zawieszeniu, nigdy nie przeprosił rodziny ofiar.
Park Kościuszki w Katowicach jesienią…
Profesor Wiesław W. Jędrzejczak, legenda polskiej hematologii i były konsultant krajowy demonstracyjnie sprzeciwił się podawaniu do powszechnej wiadomości informacji o zarobkach, jakie lekarze – konsultanci otrzymują od firm medycznych.
TVN-owska „Uwaga” próbowała w wywiadzie z prof. Wiesławem W. Jędrzejczakiem znaleźć odpowiedź pytanie, czy pacjenci powinni wiedzieć o kontaktach sław medycyny z koncernami farmaceutycznymi.
Profesor jest jednak zbyt wytrawnym graczem, aby wpaść w sidła zastawione przez dziennikarza. Zręcznie unikał odpowiedzi na pytania o swoje kontakty z koncernami farmaceutycznymi, zarobki i działalność na styku biznesu i służby zdrowia. O lobbystach profesor nawet się nie zająknął.
Profesor Wiesław W. Jędrzejczak jest kierownikiem Katedry i Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Dotarłem przy okazji do wykazu kilkudziesięciu międzynarodowych programów badawczych, w jakich klinika brała udział. Można się jedynie domyślać, że takie badania nie są przeprowadzane za darmo, a płacą koncerny farmaceutyczne. Komu? Tego nie wiadomo, bo raport jest zanonimizowany – nie ma żadnych nazwisk, tylko kody pocztowe szpitali.
Profesor W.W. Jędrzejczak nie ukrywał swoich bliskich związków z Fundacją DKMS, która agresywnie działa w Polsce. Medialną burzę wywołał kilka lat temu proceder wywożenia przez DKMS polskich dawców szpiku do Niemiec, gdzie pobierano od nich szpik dla… polskiego dawcy.
Taka operacja przynosiła spore zyski Fundacji DKMS, bo „szpik z importu” był wielokrotnie droższy. Płacił naturalnie polski podatnik.
Podczas wystąpienia przed senacką komisją zdrowia 17 grudnia 2013 r. prof. Jędrzejczak był szczery i przyznał się do lobbowania za umożliwieniem Fundacji DKMS działalności w Polsce i zmianą przepisów:
„W momencie kiedy zorientowałem się, że DKMS ma zamiar wejść do Polski, i że w Polsce jest prawo, które dowolnemu podmiotowi pozwala otworzyć fundację działającą na prawie polskim, to wystosowałem pismo do Pani Minister Kopacz informując ją, że występuje taka sytuacja. Stwierdziłem, że moim zdaniem jest nie do pomyślenia sytuacja, żeby tak potężna organizacja weszła do kraju, w którym nie ma żadnych przepisów prawnych, które to regulują, w związku z tym zwróciłem się o to, żeby Pani Minister Kopacz powołała zespół do nowelizacji ustawy i taki zespół został powołany”.
Dotarłem do umowy, jaka Fundacja DKMS zawarła z Samodzielnym Publicznym Centralnym Szpitalem Klinicznym w Warszawie (SPCSK) przy ul. Banacha 1a, w którym mieści się klinika kierowana przez byłego konsultanta krajowego. Fundacja DKMS za pobranie szpiku od jednego dawcy płaciła 8000 złotych. Czy część z tej kwoty trafiała do personelu kliniki i jej szefa?
Kto robi dobry interes?
Policzmy. Fundacja DKMS według tejże umowy płaci szpitalowi 2100 zł brutto za pobranie szpiku wraz z wykonaniem badań diagnostycznych, kosztów materiałów jednorazowych bloku operacyjnego i znieczulenia ogólnego oraz kosztów materiałów z banku tkanek. Koszty bieżące szpitala to 1000 zł brutto, a wynagrodzenie przekazane przez szpital bezpośrednim wykonawcom umowy, czyli zespołowi profesora – 8000 zł brutto.
Ile z tej kwoty trafia do kieszeni profesora Jędrzejczaka, a ile – zespołu? Z moich informacji zebranych w szpitalu wynika, że pobrania dla DKMS (około 40 miesięcznie) odbywały się w godzinach pracy lekarzy i pielęgniarek zespołu w SPCSK.
Kilka lat temu na stronach internetowych Ministerstwa Zdrowia pojawił się rejestr korzyści. Profesor Wiesław Wiktor Jędrzejczak, ówczesny konsultant krajowy ds. hematologii ujawnił sporo zawartych umów-zleceń z koncernami farmaceutycznymi. Profesor pobierał wynagrodzenia m.in. od Novartis-Polska, BMS Polska, Polpharma, Janssen-Cilag, Celgene, Genzyme.
Profesor jako jedyny zabronił ujawniania źródeł swoich dochodów, bo w rubryce „Rejestru…” widniała jego adnotacja:
„Oświadczenie to składam do wyłącznej wiedzy władz AOTM oraz Ministra Zdrowia i nie zgadzam się na jakąkolwiek formę podania go do wiadomości publicznej, a jeśli to nastąpi podejmę czynności prawne w stosunku do osób odpowiedzialnych w związku z naruszeniem moich praw osobistych”.
Takie stanowisko tłumaczył wtedy m.in. obawą przed wytoczeniem ewentualnych spraw sądowych za wystawione opinie dla Agencję Oceny Technologii Medycznych przez koncerny farmaceutyczne. Umowy z koncernami farmaceutycznymi wyjawili wtedy także inni członkowie ówczesnej Rady Konsultacyjnej AOTM (znaleźli się w składzie Rady Przejrzystości): kardiolog prof. Tomasz Pasierski (Schering-Plough i Sanofi Aventis) i onkolog prof. Rafał Suwiński (wyjeżdżał na sympozja organizowane przez koncern Astra-Zeneca).
W przeszłości
Prof. W. W. Jędrzejczak oraz prof. Jerzy Hołowiecki brali udział w opiniowaniu finansowania terapii azacytydyną w leczeniu pacjentów z ostrą białaczką szpikową. Producentem substancji czynnej w tym leku jest koncern Celgene, z którym krajowy konsultant ds. hematologii miał umowę-zlecenie.
Lobbyści, którzy działają na zlecenie koncernów farmaceutycznych nierzadko wchodzą w bliskie relacje z medycznymi VIP-ami. Konsultanci krajowi mogą być wyjątkowo skuteczni, gdy chodzi o przekonywanie Ministra Zdrowia o zaletach nawet kontrowersyjnych leków. Prof. Wiesław Jędrzejczak, kiedy był konsultantem krajowym ds. hematologii, proponował, aby u chorych na szpiczaka z niewydolnością nerek od początku terapii stosować jeden z nowych leków – bortezomib.
Prof. W. Jędrzejczak jest jednocześnie Prezesem Fundacji „Hematologii i Onkologii”.
„Nie widzę tu konfliktu interesów pomiędzy funkcją konsultanta krajowego a funkcją społecznego prezesa. Fundacja Hematologii i Onkologii jest organizacją pożytku publicznego, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Jej jedynym celem jest wspieranie rozwoju hematologii i onkologii. W praktyce jest to konto bankowe, na które zbierane są darowizny, a gromadzone środki są wykorzystywane na remonty i zakupy sprzętu do kierowanej przez mnie Kliniki, która mieści się w publicznym szpitalu. Sprzęt jest następnie przekazywany szpitalowi na własność. Wyjątkowo darczyńcami są firmy farmaceutyczne, a najczęściej osoby prywatne Zdarzały się prywatne darowizny w wysokości 100 tysięcy złotych”
– wyjaśniał profesor w jednym z artykułów.
Profesor także milczy na temat swojej przeszłości. Szkoda. Z kartoteki MON wynika, że Wiesław Jędrzejczak syn Wiktora i Kseni z domu Siemierzyk, został pozyskany do współpracy 29 marca 1968 roku przez Zarząd Wojskowej Służby Wewnętrznej Pomorskiego Okręgu Wojskowego (Oddział WSW w Łodzi) i zarejestrowany jako TW „Wiktor” (nr rejestracyjny 16343).
Z życiorysu WWJ wynika, że był wtedy 21-letnim studentem WAM w Łodzi. Akta „Wiktora” zostały zniszczone 21 sierpnia 1990 roku.
Niektórzy „biznesmeni” i urzędnicy branży górniczej już cierpią na bezsenność. Powód? Rozpoczynające się procesy lustracyjne wysokich rangą osób z branży i swoistego „węglowego towarzystwa wzajemnej adoracji”.
Po katastrofach górniczych i aferach węglowych zawsze kolejni premierzy mówili o tym, że należy „zrobić porządek w górnictwie, spółkach węglowych oraz skończyć z patologią”. Take słowa padały pod lat 90. ubiegłego wieku, po tym jak pojawiły się pierwsze informacje o „mafii węglowej” i „znikających” pociągach z węglem.
W większości przypadków skończyło się jedynie na deklaracjach „puszczenia w skarpetkach”. Dlaczego? Ano dlatego, że spółki górnicze od lat są miejscem zatrudnienia „swoich” i rezerwuarem partyjnych pieniędzy na kampanie wyborcze.
Czy lustracja przez prokuratorów IPN wysokich rangą urzędników spółek i urzędów górniczych pomoże wyjaśnić wiele afer węglowych? To prawdopodobne. Jednak najważniejsze, że być może zostaną ujawnione pewne mechanizmy polityczno-biznesowe w górnictwie.
W tak patologicznym środowisku, pełnym mniej lub bardziej formalnych układów, z milionami złotych krążącymi „do swoich” pełno jest ludzi służb. Tych dawnych, jak i obecnych. Nietrudno bowiem sobie wyobrazić, jaka była siła argumentów z esbeckich teczek, cudownie ocalonych od „brakowania” pod koniec 1989 roku.
Dlatego tak ważne jest oczyszczenie tego środowiska, swoista „opcja zerowa”. Na razie rozpoczyna się lustracja górniczej „wierchuszki”.
Od lipca 2013 r. przed Sądem Okręgowym w Katowicach toczy się sprawa Wojciecha Jeziorowskiego pełniącego funkcję dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie, podejrzewanego o zatajenie współpracy z SB WUSW w Katowicach w latach 1984–1986. Z materiałów zachowanych w IPN wynika, iż Jeziorowski był kontaktem operacyjnym policji politycznej PRL.
30 października 2014 r. do Sądu Okręgowego w Katowicach trafił wniosek prokuratora biura lustracyjnego IPN o wszczęcie postępowania lustracyjnego w sprawie Waldemara Mroza. Ów urzędnik był szychą – do 2013 roku wiceprezesem Katowickiego Holdingu Węglowego S.A., i jako członek zarządu państwowej spółki musiał złożyć oświadczenie lustracyjne.
O Mrozie, gdy był wiceprezesem KHW SA napisałem, że z dokumentów zachowanych w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej wynika, iż Waldemar Mróz został zarejestrowany jako tajny współpracownik SB ps. Krzysztof (IPN Kr 309⁄525, IPN Kr 009⁄9514). Dzięki temu, że zachowała się teczka pracy TW „Krzysztof” bez trudu można poznać szczegóły kontaktów ze Służbą Bezpieczeństwa.
Skala współpracy robi wrażenie, bo teczka pracy TW „Krzysztof” miała 315 stron (!), jednak trzysta stron zostało zniszczonych i zachowało się jedynie 15. Zachowały się oryginalne donosy pisane przez agenta.
„Krzysztof” donosił o działaczach NZS na AGH, przekazywał ulotki oraz charakteryzował kolegów z uczelni. Jak wynika z numerów stron w teczce pracy TW Krzysztof pomiędzy jesienią 1980 roku a marcem 1983 roku przybyło 240 stron – to obraz skali współpracy. Ostatnie zachowane doniesienie jest z 1 marca 1983 roku.
Mróz nie przyznał się w swoim oświadczeniu lustracyjnym do współpracy z SB w Krakowie w latach 1980–1984. Moje źródła w ABW poinformowały mnie ponad rok temu, że już po wyborze Mroza na stanowisko wiceprezesa KHW w 2001 roku, służby specjalne (wówczas Urząd Ochrony Państwa) sprawdzały przeszłość nowego członka zarządu strategicznej spółki węglowej.
I natrafiono od razu na ślad przeszłości Mroza. Problem w tym, że tę wiedzę UOP, a potem ABW zachowały dla siebie, i nie poinformowały Rzecznika Interesu Publicznego, a potem IPN o tym, co pozostało w esbeckich materiałach o Waldemarze Mrozie. Dlaczego? Czy Mróz mógł był np. szantażowany swoją przeszłością przez byłych funkcjonariuszy, którzy prowadzą interesy z KHW SA? A może wręcz przeciwnie – był na usługach służb III RP?
W tym tygodniu do Sądu Okręgowego w Gliwicach zostanie skierowany wniosek o wszczęcie postępowania lustracyjnego w sprawie Grzegorza Juzka, w dacie składania oświadczenia lustracyjnego pełniącego funkcję dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Katowicach, obecnie zastępcy dyrektora OUG w Rybniku, podejrzewanego o zatajenie współpracy z SB RUSW w Wodzisławiu Śląskim w latach 1985–1987 jako TW oraz z SB WUSW w Katowicach w latach 1987–1989 jako konsultant.
Także w listopadzie do Sądu Okręgowego w Gliwicach zostanie skierowany wniosek o wszczęcie postępowania lustracyjnego w sprawie Krzysztofa Matuszewskiego. Kiedy składał oświadczenie lustracyjne był dyrektorem departamentu warunków pracy w Wyższym Urzędzie Górniczym w Katowicach. Prokurator biura lustracyjnego podejrzewa go o zatajenie współpracy z Wydziałem III SB KWMO w Katowicach – Grupy Operacyjnej w Gliwicach.
